Vastgelopen op een project? Post-its!

Twee weken lang deed ik niks aan mijn tekenboek voor teammanagers. Ik had de tijd. Ik had er zín in. En toch schoof ik het iedere ochtend weer naar de volgende dag.

De 'redenen' die ik mezelf vertelde terwijl ik het stapeltje weer doorschoof naar mañana:
- ik heb nu niet genoeg tijd
- ik moet eerst een duidelijker beeld hebben van mijn doelgroep
- ik heb eerst wat materiaal te kopen

Wat ik niet direct besefte: ik had het project 'Tekenboek' opgeblazen in mijn hoofd. En vervolgens probeerde ik het ook in mijn hoofd op te lossen. Omdat dat niet lukte, deed ik niks. Twee weken lang. En dat niksdoen knaagde, elke dag een beetje meer.

Wat ik wilde was simpel: verder. Dat boek met plezier voor elkaar krijgen. Het uit mijn hoofd krijgen en máken. Maar precies dat lukte niet, en ik snapte niet waarom. Tot ik na twee weken een uurtje pakte en al mijn aantekeningen op de eettafel uitspreidde. Ik beloofde mezelf dat ik niet ging schrijven, maar dat ik alleen ging kijken of ik er iets mee kon.

Ik pakte post-its en een stift. Niet een laptop, geen leeg scherm dat me aanstaarde. Papiertjes. En zes post-its later lag het er. Een concrete outline van het boek, dat ik al weken voor me uit had lopen schuiven.

Van NU (waar lopen teams op vast, in communicatie, in samenwerken) via het verlangen eronder (beter begrip, een gezamenlijk beeld, dat iedereen meedoet) naar het HOE (in drie stappen: verhelderen, verbeelden, vertellen). En de tools om dat te doen, van simpel tekenen, tot visuele templates en werkvormen, tot LEGO® Serious Play®.

Wat twee weken een ongrijpbare brij in mijn hoofd was, lag ineens overzichtelijk op tafel. Zes papiertjes. Wat een opluchting! Ik kon weer verder.

En toen moest ik lachen. Want dit is letterlijk mijn werk.

Dit is precies wat ik teams aandoe als hun jaarplan te vaag is, als hun overleg in kringetjes draait, als ze langs elkaar heen praten. Ik wéét dat harder nadenken niet de oplossing is. Ik laat ze het zichtbaar maken. Op tafel, in beeld, in iets concreets dat je kunt aanwijzen en verschuiven, en over kunt vertellen.

Want vastzitten is geen denkprobleem. Het is gebrek aan inzicht, overzicht, uitzicht.

Zolang iets in je hoofd zit, is het een beige breinbrij. Vormloos, te groot, overal en nergens.

Leg het op tafel, op papier, en het is concreet. Een ding. En een ding kun je pakken, mee schuiven, veranderen. Verkreukelen en weggooien. En al helemaal met post-its.

Ik wíst dit. Ik leer het anderen. En toch liep ik er zelf twee weken op vast, omdat ik het boek in mijn hoofd probeerde te maken, in plaats van op tafel.

Dus de volgende keer dat jij of je team ergens op vastloopt, vraag je niet af hoe je slimmer kunt nadenken. Verzin geen redenen zoals 'we moeten het eerst laten bezinken'. Pak een stapeltje post-its. Haal het uit je hoofd, en kijk het aan. Magisch, wat er dan aan helderheid ontstaat.

Wil je er hulp bij? Boek een vrijblijvende kennismaking, dan spreken we door hoe visueel werken je kan helpen.