Waarom denken met je handen meer oplevert dan alleen praten

"Ik had nooit gedacht dat dit zou werken, want ik denk iets altijd eerst helemaal uit voordat ik me uitspreek."

Hij zei het hardop, een beetje verbaasd, aan het einde van een LEGO® Serious Play® evaluatiesessie van zijn pilotproject. Analytisch, zorgvuldig type dat wacht tot hij echt iets te zeggen heeft. Geen man die zomaar iets eruit flapt. En toch was hij blij verrast toen hij zag wat er al ‘denkend met zijn handen’ was ontstaan.

Eerst denken, dan praten?

Misschien geloof jij dat ook: ‘eerst denken, daarna praten’. Je vormt een mening, en dan deel je die. Klinkt logisch, toch?

Maar dat is niet altijd logisch.

Er zit kennis in je die je nog niet hebt geformuleerd. Kennis die je hoofd niet zomaar boven tafel haalt. Zeker niet in een vergadering waar de snelle denkers al aan het woord zijn voor jij je gedachten op een rijtje hebt.

Wat wel werkt om die kennis omhoog te halen: iets maken. Denken met je handen, door iets in een paar minuten te bouwen als antwoord op een sterke vraag. Intuïtief, zonder plan.

Je handen weten wat je hoofd nog niet heeft geformuleerd. En wat je zonder plan bouwt, zegt een hoop over wat je weet en denkt.

Wat er in die sessie gebeurde

Het begon met het stellen van een sterke vraag, en daarna alle deelnemers korte tijd te geven om iets te bouwen. "Wat ging er goed in de pilotfase?”. En vervolgens de uitnodiging om de handen het werk te laten doen. Kort genoeg om niet eerst van alles te bedenken, lang genoeg om iets te maken.

Het bleef eerst even stil. Toen begonnen de handen te bewegen.

Iedereen bouwde iets eigens, en deelde daarna om de beurt wat het voorstelde. Dat is verrassend: omdat je vaak niet meteen ziet wat het is, en omdat het ergens anders vandaan komt dan je denkt: “Mijn model staat voor een sterke basis, waarin we allemaal luisteren naar elkaar, en we de ander opzoeken als we het even niet weten”.

De toelichting is verrassend. Niet vanwege een mooi gebouwd model, maar omdat het bouwen zelf hielp om concreet te zijn over iets wat anders vaag blijft.

En omdat de deelnemers in de volgende stappen de losse bouwsels lieten samensmelten, ontstond er een helder landschap van wat er goed ging, en wat er in een volgende fase beter zou kunnen. In zo’n LEGO groepsmodel zie je juist hoe alle gedeelde inzichten met elkaar samenhangen, zodat je heldere keuzes kunt maken. Dat geeft meer context dan een algemeen lijstje verbeterpunten.

Hoe helpt denken met je handen?

Je kent het zelf wel: je evalueert een project, en de gesprekken blijven oppervlakkig. De snelle denkers praten altijd het eerst. Er wordt geknikt, er wordt een aanvulling geroepen, maar het wordt niet concreet. De zachtopdenkers komen maar moeilijk aan bod, en hun kennis en inzichten gaan zo verloren.

Dat is hoe het gaat als je vertrouwt op praten alleen. Een gesprek biedt vooral ruimte aan wie snel formuleert en zich meteen uitspreekt.

Een visuele werkvorm geeft alle deelnemers dezelfde startpositie en dezelfde mogelijkheden. Iedereen krijgt tijd om te maken, iedereen krijgt tijd om te delen, en het geheel wordt sterker en beter.

Het resultaat: iedereen draagt bij aan diepere inzichten, gezamenlijk begrip, een helder beeld.

En dat maakt denken met je handen zinvoller dan alleen praten.

Hoe helpt dit jou?

Vraag je af: bij welke teamvraagstukken zou ik meer willen halen dan de gebruikelijke antwoorden? Wanneer wil ik écht iedereen laten bijdragen, zodat er een rijkere uitkomst mogelijk is?

Dát is het moment voor een andere aanpak. Niet meer praten over een onderwerp, maar máken.

Benieuwd hoe zo'n sessie eruit ziet? Neem contact met me op, ik denk graag met je mee.